Terminanersisyan's Blog

November 25, 2009

Ու փորձեմ գտնել հարցիս պատասխան. Դու խենթությունս ես, թե աղոթքն ես իմ…

Filed under: 1 — terminanersisyan @ 7:17 pm

Սիրում էի քո մեզով ներծծված պատի մասին լուրջ տեսությունը լսել, քեզ տուն ճանապարհել: Հետո, երբ կարոտում էի մենակ գալիս էի ու էն կախարդական քարի վրա կանգնում, մասուրի ծառի մոտ, հետո էլի քայլում էի անկապ, աննպատակ, զգացողությունների կրկնության ակնկալիքով: Ամեն անգամ իզուր :

Սենյակիդ գետնին նստած թենիսի ռետինե տախտակի ու գնդակի հետ էի խաղում ու հիշում մեր գիշերային զրույցները.

Արի ընկեր նստենք ամբող գիշեր…

Ու քշենք մեկ-մեկ գրված երգերը,

Իսկ ծխակոլոլ կոկորդով պոկենք

մեռած քաղաքի անթափանց գիշերը…

որոնց պատճառով շատ ուշ էի քնում, կամ առհասարակ չէի էլ քնում, որ ավելի հաճախ էր պատահում, որովհետև սիրտս արագ էր բաբախում ու արթմնի երազ  էի

տեսնում կապույտ երկնքի կարմիր տնակի մասին ու էնտեղ հասնելու հնարքներ ու ճանապարհներ էի փնտրում: Ավելի ուշ գտա այդ ճանապարհը, կամ ավելի ճշմարիտ կլինի ասել` հավատացի, թե գտել եմ:

Ես ուզում էի հավաքել պապլավոկի ջրի միջի տաս կոպեկանոցները: Լուրջ: Հետո ձմեռ էր  ցուրտ ու դատարկ փոս էր միայն ու  ջուր էլ չկար, տասանոցներ էլ չկային: Իսկ ես նստարանին նստած էի ու…

Քրքրվել է մայրամուտը, աստղերն են հատ-հատ ծաղկում,

Հեռացող սիրո իմ հուրը, թափառում է անցյալում

Ես այրված  թևերս պարզել եմ, որ սրտիդ հեռվից հպվեմ,

Ես գիշերը արտասվել եմ, ես երգել եմ, ես լացել եմ…

Ես կրքից անէացել եմ, գիշերվա հետ մերկացել եմ,

Կրակի պես վերջացել եմ,

Բայց սրտիցդ ջերմացել եմ

Ու հանդարտ հոսել եմ, սրտիդ հետ խոսել եմ,

Սիրուս մասին կիսվել եմ, սրտիդ ձայնին հասել եմ,

Մերժված անլույս սպասել եմ,

Գժված անհույս ասել եմ,

Որ աշխարհում դու ես միակը:

Հետո վերջապես արհամարհեցի հպարտություն կոչվածին ու գրեցի, իսկ հազվադեպ անցնողները նայում էին. Առատ ձյուն էր տեղում, ես  նստած էի թաց նստարանին ու ջերմում էի,հետո սկսեցի գրել, տաս րոպե, տասնհինգ, կես ժամ, մեկ ժամ…մինչև հեռախոսիս էկրանը լրիվ ձունով ծածկվեց ու  վերջացրի միտքս. գոնե այդ պահի համար….կարոտել էի ու էլի նույն սփոփությունը կամ մյուս ավանդական դարձած ու մինչ այժմ արդի մեթոդը, որ կիրառվում է արցունքների միջոցով դուրս թափելու էմոցիաներ, հուշեր, կրքեր ու էլի չգիտեմ ինչ.

Քայլեմ ես մտախոր, օտար այս քաղաքում,

Փնտրեմ դեմքը քո հարազատ, կողքից անցնող ամեն դեմքում,

Փնտրեմ սերն իմ կորցրած ու չգրված իմ երգերից ,

Փնտրեմ քեզ իմ բեկված երազ , մեր խենթ սիրո գիշերներից…

Իմացա  Սթարում վաճառվող շոկոլադե կռուասանի  գոյության մասին ու հաճախ կիլոմետրեր էի անցնում`ինձ դրանով մի քիչ երես տալու թաքուն մտադրությամբ: Հետո ժպտում էի: Ու պատճառներ ու պայմաններ չկային ու պետք էլ չէր, որ լինեին:Հետո պատուհանից դուրս էի նայում ու ապակուն անգույն գոլորշի նկարում: Ես միշտ կարոտում էի, հետո կարոտացավով վարակվեցի , կարոտախտից տառապեցի ու հասկացա , որ անբուժելի է կարոտային հիվանդությունը իմ.

Քայլերս ինձ այդպես տանեն ու հասցնեն քո տան շեմին,

Հապաղելով կամաց թակեմ, միտքս ձգվի իմ հուշերին,

Դուռը հանդարտ բացվի , ինչպես անցած, լավ օրերին,

Թափառումից այնքան հոգնած ու մեղավոր նայեմ դեմքիդ…

Աբովյան-Իսահակյան խաչմերուկում  աստիճաններով էինք բարձրանում, երբ իմացա, որ ձմռանը փողոցի լուսամփոփները գոլորշի են արձակում: Հետո ես էդ ֆիլմը նայեցի, դե էն, որի մասին ասում էիր… հետո լաց եղա; Դու գիտեիր ինձ, դու ինձ իմացել էիր:

Ու ասեցիր ինձ, որ եթե վերև նայեմ, կտեսնեմ լույսը, որ անցքից էր ներս մտնում, իմացա թունելում լույս աշխարհ եկած զավակիդ մասին ու տեսա , որ պատն էիր գրկել: Ու մենք քեզ էինք փնտրում ու ես գտա քեզ, ես տեսա քեզ, քեզ չէ, դեմքը քո տեսա միայն ու միասին բարձրացանք վերև: Հետո ձեռքս  էիր բռնել ու ես ասեցի, որ առաջինն ես դու:

Հետո գրկում էի քեզ ամուր-ամուր ու անուշ հոտդ էի զգում:

Իսկ էդ օրը դեմքիս  քո դեմքն էի զգում, հետո նայում էինք էնտեղի վառվող լույսով միակ տան պատուհանից ներս; Ամեն անգամ քո մոտ գալուց վազում էի: Դե ուշանում էի: Դրա համար էի վազում: Լուրջ:

Ու կասեմ. “Բարև, իմ սեր”

Կասեմ. “Ներիր ինձ, սեր:

Ներիր , թե կարող ես սեր, բերել եմ հուշը մեր”:

Հետո ինքն ասեց, որ ես ուրիշ էի էդ ժամանակ . ես երիտասարդ էի , ես ազատ էի, ես կարոտում էի, ես վազում էի: Ու պարում անձրևի կաթիլների հետ:Գիտեմ: Բայց արդեն մոռանում եմ ինձ: Ամեն ինչ հիշում եմ, ամենամանր բաներն անգամ, բայց ինձ մոռանում եմ:

Ես սիրում էի քո բարակ ոտքերն ու ընդգծված ծնկները, հիմա էլ եմ սիրում: Հետո դու ասեցիր, որ եթե ուզեմ էլի գնալ ու էն նստարանի մոտ նստել ու գլուխս  ոսկորոտ ծնկներիդ դնել, դու կանես էդ ինձ համար; Բայց տենց էլ չեկար: Իսկ ես` համառս.

Ես քեզ ցանկանում եմ անլուսին գիշեր,

Որ ճրագ վառեմ պատուհանիսդ տակ

Ու ճրագի պես մինչև վերջ այրվեմ

Անհամբեր սպասեմ հաջորդ գիշերվան :

Ես քեզ ցանկանում եմ երակրող ձմեռ, որ իմ տաք շնչով սառույցդ հալեմ

Ես քեզ ցանկանում եմ ցամաքած աղբյուր, որ երակներս ծարավդ մեղմեն

Ու ես խենթացած քեզ գրկեմ ամուր, փակվող աչքերիս մեջ պատկերդ պահեմ..

Ես քեզ ցանկանում եմ կախարդված շրջան, ուր սերս և վերջ ու նոր սկիզբ լինի:

Ու ես մանդարին էի բերել, որ դու կերար, հետո ես` ափիցդ, նույնը:

Անհնար էր ու անհնար ա , որ մտածեի սպասեի ու չտեսնեի: Ու երբ չէի տեսել վաղուց ու էլի թափառում էի ու հերթով թերթում երգերը իմ ու քո: Հետո մոտ հինգ անգամ փոխեցի կանգառներս , որ ժամանակ շահեմ, հետո սպասեցի կես ժամ ու չէի ուզում առանց տեսնելու գնալ: Առաջին անագամն էր, որ հիշելիս ցավ էի զգում, ինչ որ բան ճմլվում էր ու անզոր էի ես ; Պիտի տեսնեի ու հասկանայի, որ սառել  է վաղուց արդեն ու ծեր եմ ես արդեն: Ու կանաչ լույսին էի սպասում, երբ տեսա ոտքերդ, հետո էլ դու տեսար ինձ: Ու խոսում էիր, ինչ-որ բան: Չգիտեմ ինչ, չէի լսում: Մի քանի անգամ կրծքիս հարվածեցի, որ կոտրեմ սառույցը, բայց իզուր; Վազեցի: նստեցի դեղին ավտոբուսը: Ուզում էի գնալ, փախչել, չզգալ, որ էլ  չեմ զգում:

Հետո ժապավենի նման աչքիս առաջով անցան` Գառնիի լավաշը, շների խումբը, սառույցն ու Տերյան փողոցի  լյուկի ճոճորվող կապարիչը, որ էնքան շատ էի սիրում: Ու մոռացա հետո, դե գոնե որոշ ժամանակով: Հետո էլի տեսա մի երկու անգամ: Իսկ էդ օրը  չնստեցի երթուղային ու մետրոյի մոտ եկա, որ տեսնեմ քեզ: Ու չտեսա, փոխարենը` տեսա  ընկերոջդ , որ ինձ քեզ մոտ բերեց:

Ինչքա~ն տարբեր է երգերից սիրո երգը մեր մոռացված,

Ինչքա~ն հեռու ենք իրարից այսպես իրար դիմաց նստած,

Ու դուռը երբ հանդարտ բացվի, կհեռանամ քո դղյակից

Ու խենթի պես ես կփախչեմ, մեր խենթ սիրո գիշերներից…

Հետո դու անհետացար, գոլորշացար, հօդս ցնդեցիր: Որովհետև պահվել էիր   մտքերիս ամենախորքում ու արդեն ոտքերս ինձ այլ ճամփաներով էին տանում: Ու   դու չկայիր էդտեղ: Ես էլ կարծեցի, թե առհասարակ չկաս էլ: Բայց հարցրեցի ու ասեցիր, որ կաս:

Հետո նկարդ էի տեսել, չես փոխվել ու լավն էիք գիտե՞ս, սիրուն:

Ուզեցի ասել, որ ուրախ եմ քեզ համար, դու երջանիկ էիր երևում: Երթուղայինում նստած սկսեցի sms գրել երեկ ու ասել, որ ուրախ եմ, որ լավ ա քեզ մոտ ամեն ինչ: Հետո մի քիչ գրեցի,  բայց գիտեի, որ չեմ ուղարկելու`ինչպես

միշտ:Կոկորդում տհաճ զգացողություն ունեցա, խեղդվում էի ու խեղդել փորձում: Ու տեսա քեզ, գիտե՞ս տեսա: Լուրջ: Պատուհանից: Դու Թամանյանի  արձանի մոտով էիր անցնում ու  նույնն էիր: Ու հասկացա, որ առաջին անգամ քո գոլորշանալուց հետո ես իսկապես ուզում էի, կուզենայի տեսնել ու տեսա: Ապակու մյուս կողմից տեսա: Հետո իջա երթուղայինից, վազեցի ու գրկեցի պինդ, ասեցի, որ ուրախ եմ: Որ ամեն անգամ, երբ ուզում եմ տեսնել, երբ սիրտս զարկում է , երբ սառույց չեմ զգում, տեսնում եմ քեզ: Հաջորդ վայրկյանին արթնացա  ու ես երթուղայինում էի, նույն տեղում նստած, խոժոռված դեմքով, արցունքն աչքիս ու չէի վազում ես բնավ: Ու նորից .

Ու լռության ձգված լարից, փորձեմ պոկել ես մի հնչյուն,

Փորձեմ ասել քեզ սիրելիս. Դու իմ ազատ, վայրի թռչուն,

Նորից փորձեցի  լսել ծեր ու հարազատ բարեկամիս, հավատարիմ ընկերոջս, իմ միակ ու ճշմարիտ վկային, որ այս անգամ ուրիշ բառեր էր հուշում.

Արի մեկ էլ փրկվենք փշրված հուշերից

Ու թողնենք անցյալին գիշերները մեր

Արի մեկ էլ լռենք, որ բառերը անհետք

Չկորչեն, չդառնան բամբասկոտ հրեշտանք

Արի մեկ էլ փորձենք հեռանալ, որ ապրենք

Երազով անցած երազը պահենք:

Արի մեկ էլ լռենք, մի կանչիր հայացքով,

Արի մեկ էլ լռենք ու թեկուզ մտովի

Ես գիտեմ դու էլ ինձ դեռ հիշում ես ,

Արի մեկ էլ փորձենք լուռ բուժվել իրարից,

Հավատա քեզ համար աղոթում եմ դեռ,

Հավատա քեզ համար աղոթում եմ դեռ

Հավատա քեզ համար աղոթում եմ դեռ:

Արի էլի լռենք, արի էլի լռենք, էլի լռենք, էլի լռենք…

Advertisements

November 22, 2009

պտույտների վարպետ

Filed under: զրույցներ ու ոչ միայն — Tags: — terminanersisyan @ 12:32 am

– Ու բացի դրանից ես ցանկացած ցավ բուժում եմ: Բայց շատ ցավոտ ա իմ մեթոդը, պիտի դիմանաս: Աշխարհում մենակ ես ունեմ էդ սարքից:

Տատս հիանալի, զարմանալի մաքրասեր կին էր: 103 տարեկանում մահացավ: Թունավորվեց:

Սպասեք , տիկին Սոֆիա, ես կկանգնեցնեմ: Կանգնի այ տղա: Անցեք:

իսկ ես շաքարավազի ամանն էի պտտում, այլ կերպ ասած` անքաղաքավարություն

Filed under: հաճախակի և անժամանակյա հիմար մտքեր — Tags: — terminanersisyan @ 12:05 am

Խոսում են գրականությունից, ես` աստիճաններով վերև բարձրացող աղջկա մկանուտ ոտքերին եմ նայում: Չգիտեմ ով ու երբ ասել է ինձ, որ մկանուտ ոտքերը գեղեցիկ են: Ինձ դուր չեն գալիս կանացի մկանուտ ոտքեր, կամ չեմ հանդիպել երբևէ կանացի մկանուտ ոտքերի ու չգիտեմ, թե ինչ տեսք ունեն, այլ կերպ ասած` չգիտեմ` ինչ ասել է կանացի մկանուտ ոտքեր:

-Կարծում եք թույլ է հայ գրականությունը?

-Դե եթե Հեմինգուեյի հետ համեմատենք…

Նայում եմ գրքերին ու մտածում: Առավոտյան գալիս եմ էստեղ, վերցնում ցանկացած գիրք, ասենք էն մեկը.<<Ով ես դու>> ու կարդում…չորս ժամ, հետո գնում, հետո էլի գալիս, նստում նույն սեղանի մոտ, որը հաստատ դատարկ է , մեծ, մենակ անկյունում,շարունակում կարդալ: Էսպես մինչև վերջացնելը: Ինչ կապ ուներ…

-Գիտես?, ոչ մի կերպ չեմ կարողանում ներգրավվել խոսակցությանը, մի քանի անգամ փորձեցի` իզուր: Գալուց առաջ էլ գիտեի, որ էսպես ա լինելու: Լավ, ոչինչ:Տեսնես էս փայտից ժամացույցը ինչի ա ձեռքի? Ինչի ա սարքողը մյուսների նման մտածել: Ես վզիցս կկախեի:

-Ես էլ մի հատ ձեռքի ժամացույց ունեի, կախեցի պատից ու դարձավ պատի ժամացույց:

Հ.Գ. Ավելի ուշ հասկացա, որ վերնաշապիկիդ օձիքի տակ կարված թելեր էին պատճառը, որ չէի կարողանում կենտրոնանալ:

November 21, 2009

ուրիշ ծիածան

Filed under: զրույցներ ու ոչ միայն — Tags: — terminanersisyan @ 10:59 pm

-Բարև Ձեզ:

-Բարև Ձեզ:

-Փարև ձեզի:

-Ոնց եք Տեր հայր?

-Լավ եմ, զավակս, լավ եմ:

-Ինձ չեք հիշում?

-Սպասիր, ինչպե±ս կրնայի մոռանալ սա աղվոր դեմքը:

-Ինային  չեք հիշում?

Ինա, Ինա, Ինա…Jennifer Lopez-ին?

-Վա˜յ, Դուք էլ գիտեք?

­-Չես կարծի, որ ինքն նման է Jennifer Lopez –ին: Ինքն էլ կըսե, որ նման է:

-Հա, իրա nick name–ն էլ էր Jennifer Lopez: Jenni Lopez : Խոսել եք Ինայի հետ Տեր հայր?

-Իրեն վաղուց չեմ տեսել: Մոսկվայում է չէ? Մեկ տարի է արդեն տեսած չեմ անոր:

-Հա´, Մոսկվայում ա :Բայց կապվում ա ձեզ հետ, չի գրել?

-Գրել է , ինչպես չէ? Պառավ է արդեն : Հոկտեմբերի 15-ին դարձավ 32 տարեկան:

(Զարմացած)- Վա~յ, ոնց եք հիշու?:

-Ինչպես չեմ հիշեր: Զարմանալի աղջիկ էր: Ինչքան տղամարդոց հետ կծանոթացնեի անոր, չէր ուզե ամուսնանալ : Մեկ անգամն 48 տարեկան էր:

-Դե բա ինչ էիք ուզում? Բիձա ա եղել:

-Ինքն էլ ջահել չէ, պառավ է: 32 տարեկան: Մյուս անգամն էլ 49 տարեկան ամերիկահայ տղա մըն էր: Հարուստ: Հյուրանոց մը ուներ Ամերիկային մեջ: Հարուստ: Էլ ինչ կուզիս? Կըսեր.« Կայծ չկա, Տեր հայր»: Ինձ կըթվա, որ անոր սիրտն կոտրած էր: Ըսեմ քեզի: Կայծ կուզիս: Կինն անընդհատ վառվող կրակ կուզի ըլլա: Կայծ կուզե, որ ինքն վառվի: Բայց ներսի նավթն էլ անսպառ չէ, զավա´կս, երբ էդ կայծը լինի, կարող է նավթն արդեն հատած լինի: Լա´վ, ես երթամ պիտի: Կըմնայի, անշուշտ, բայց խենթ տղա մը` Գևորգը, կսպասե ինձի : Կուզիս քեզ լավ տղայի հետ ծանոթացնիմ? Ամերիկահայ է:

-Չէ´, չեմ ուզում:

-Ինչի? Հա յ կուզես ըլլա, տեղացի?

-Չէ´, մարդ եմ ուզում, որ լինի, լավ մարդ: Համ էլ, որ սիրեմ, կայծ լինի:

-Է~հ, աղջիկ: Սիրահարվածությունը մեղք մըն է : Քանզի խելքն ու միտը տանում է : Բայց սիրել է պետք: Էդ սերը երկնքից չի իջնի քեզ վրա, անիկա ներսից պիտի բխե: Կհասկնաս?:Ամուսնությու~ն: Օրինակ դուն ինչի կուզիս ամուսնանալ?

-Որ մենակ չլինեմ:

-Որ երեխաներ ունենամ:

-Ապրես: Երեխաներ… ամուսնանում են, որ ընտանիք ունենան:  Դուն պիտի կրնաս անոր ցավը քո ցավի տեղ ընդունել, նա էլ քո ցավը սեփականի պես տանի: Պիտի կրնաս անոր հետ Ամերիկայի նախագահի մասին խոսել ու Աֆրիկայի համաճարակներուն մասին: Խելք պիտի ըլլա: Իմ ամուսնությունն հաջող էր: Սերս տարեցտարի ավելցավ: Կինս վերջերս է մահացել: Վեց ամիս է : Անոր թաղման օրը պարզ էր: (Ցույց տալով երկիքը) Ամպեր քիչ կային: Մեկ ամպի վրա ծիածան կար փոքրիկ, բայց էսպես չէր կորությունը (ցույց է տալիս), այլ հակառակ` smile-ի նման: է~հ, լավ մարդ կուզի: Չկա այլևս: Կինս վերջինն էր:

Աստիճաններով իջնում է: Ժպտում ենք:

November 5, 2009

թե ինչպես բաղնիքում վառված մոմը հրդեհի պատճառ դարձավ, իսկ հարևան Վարդանը փորձում էր հանգցնել․․․

Filed under: անկապ — Tags: — terminanersisyan @ 4:32 pm

հուշեր 94-ից
մամայիս թխած «պեռաշկին» էնքան համով ա, որ հյուրասենյակի աղմուկն ինձ չի հետաքրքրում․․․մեկ էլ հարևան Վարդանը․«էլի ջուուուուր»․ վաաայ բաղնիքն ա վառվում․․․․ լվացարանի կողքին վառվող մոմը վերջացել է , հետո սկսել է վառվել հայելու կողքի պլաստմասսան․․․վերջերս հիշեցի էս պատմությունը, երբ առաստաղին տեսա հրդեհից մնացած մրի հետքերը, մեկ էլ հայելու շուրջը ծորացած պլաստմասսը․․․ուզեցի ասել , որ մոմը ես էի մոռացել անջատել․․․ ծանոթի կարգով․․․անկապ էլի
էլի պատմություն ունեմ հրդեհի մասին․ հրևան Լուսինեն թակեց դուռն ու ասեց, որ շենքի տանիքն ա վառվում, պապան դույլով ջուրը վերցրեց ու վազեց տանիք․․․․վառարանի ծուխն էր, թանկագին Լուսինե, մենք էդ օրը վառելիք չունեինք ու հին կոշիկներ էինք վառում․․․

Blog at WordPress.com.